Zielepedia.pl to strona o ziołach. Ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpi konsultacji lekarskiej.

Kontakt: info@zielepedia.pl

Informacje o stronie

 

 

Opis jeżówki purpurowej:

 

Jeżówka należy do rodziny astrowatych i jest rośliną wywodzącą się prerii i suchych lasów Ameryki Północnej.  Jeżówka purpurowa jest byliną dorastającą nawet do 100 cm , łodygi są sztywne, wzniesione, słabo rozgałęzione, liście szorstkie, duże, ogonkowe, kształtu jajowato-lancetowatego. Kwiaty są duże, dekoracyjne, przypominają jeża, stąd też nazwa rośliny. Kwitnie obficie i długo, od lipca do jesieni. Jest

wspaniałą rośliną ozdobną, której kwiaty są wyjątkowo trwałe, zachowując świeżość w wazonie do 3 tygodni.

 

Występowanie i uprawa jeżówki purpurowej:

 

Jeżówka purpurowa jest całkowicie odporna na mróz i stosunkowo mało podatna na choroby. Nie wymaga specjalnie żyznych gleb, jednak preferuje gleby piaszczysto-gliniaste lub gliniaste. Nieodpowiednie są gleby zbyt piaszczyste i ilaste. Odczyn gleby powinien wahać się w granicach 6,5-7,2 pH. Jeżówka dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych. Dobrym stanowiskiem są pola po okopowych uprawianych na oborniku. Jeżówka jest wrażliwa na małą roczną sumę opadów atmosferycznych. Niskie temperatury w okresie wczesnowiosennym wpływają negatywnie na wzrost roślin. Jeżówka purpurowa jest rośliną miododajną.

 

Ziele z jeżówki zbieramy w drugim i trzecim roku uprawy, w lipcu. Zbiór ziela w pierwszym roku, w przypadku plantacji zakładanej z siewu do gruntu, zazwyczaj nie jest przeprowadzany, gdyż młode jeszcze rośliny wytwarzają stosunkowo mało masy nadziemnej.

Ziele zbieramy w fazie kwitnięcia. Zbiory przeprowadzamy dwukrotnie (początek lipca i połowa września). W trzecim roku (rzadziej czwartym) wykopujemy korzenie, które również są surowcem zielarskim.

 

Właściwości jeżówki purpurowej:

 

Jeżówka wykazuje działanie przeciwnowotworowe oraz niszczące mikroorganizmy. Jest dzisiaj jednym z najważniejszych środków podnoszących odporność organizmów. Znalazła szerokie zastosowanie w homeopatii. Wewnętrznie jest stosowana przy zapaleniach, zaziębieniach, chorobach

chronicznych, stanach zapalnych oskrzeli jamy ustnej i dziąseł. Wyciągi z jeżówki stosowane są również w leczeniu schorzeń przewodu pokarmowego i gruczołu krokowego, a także w zapaleniu stawów. Zewnętrznie stosowana jest przy chorobach skóry, ranach, łuszczycy. Wyciągi

stosuje się w leczeniu żylaków i odleżyn, uporczywych egzem, odmrożeń, a także półpaśca. Jest zaliczana do najbardziej znanych immunostymulatorów, czyli substancji, które pobudzają komórki układu odpornościowego organizmu. Ma właściwości łagodzące stany zapalne dróg oddechowych i stawów. Wykazuje działanie przeciwwirusowe (przeziębienie, grypa, opryszczka, różyczka, ospa, odra), przeciwbakteryjne (angina, zapalenie zatok, płuc, ucha środkowego wywołane przez groźną bakterię Pseudomonas aeruginosa), grzybobójcze (zwalcza m.in. odporne grzyby Candida albicans). Niektóre badania dowodzą , że jeżówka ma także działania  przeciwnowotworowe, szczególnie w przypadku jelita grubego. Również w problemach skórnych jeżówka jest bardzo pomocna, głownie w łuszczycy, egzemie oraz trudno gojących się ranach.

 

Ze świeżego ziela (nadziemna część rośliny) można wycisnąć sok, również suszone ziele lub same płatki języczkowate można zaparzać i pić w postaci herbatki, natomiast z korzeni jeżówki można przygotować odwar lub nalewkę. W sklepach zielarskich są również dostępne tabletki z suchym wyciągiem z ziela jeżówki. Aby kuracja jeżówką lub preparatami z tej rośliny była skuteczna powinna być stosowana przez ok. 10 dni codziennie lub 20 dni co drugi dzień, można ją powtórzyć po upływie miesiąca. Badania jasno wykazały, że jeżówka w małych dawkach, podawana przez krótki okres działa najskuteczniej. Natomiast nadużywanie jej okresowo hamuje układ odpornościowy, zamiast go pobudzać.

 

Odwar z korzeni jeżówki

 

1 łyżkę rozdrobnionych korzeni zalać szklanką wody. Zagotować i trzymać pod przykryciem na małym ogniu przez 10-15 minut. Odstawić na 15 minut, odcedzić, wypić 3 porcje w ciągu dnia w dolegliwościach górnych dróg oddechowych, w przeziębieniu, grypie, przy męczącym kaszlu, nieżycie nosa, zapaleniu zatok oraz w stanach wyczerpania i osłabienia organizmu.

 

Nalewka z korzenia lub ziela jeżówki

 

100 g wysuszonych i zmielonych ziół zalać 500 ml 40% wódki. Butelkę zamknąć i umieścić w ciepłym miejscu, wstrząsać 2 razy dziennie przez

2 tygodnie. Następnie nalewkę zlać, a pozostały osad przesączyć i wycisnąć przez bawełniany materiał. Nalewkę przechowywać w szczelnie zamkniętej, ciemnej butelce. Stosować po 2-5 ml nalewki co 2-3 h przy infekcji oraz dla wzmocnienia sił obronnych organizmu. Rozcieńczoną (10 ml w szklance ciepłej wody) stosować zewnętrznie np. do płukania gardła.

 

Miód z jeżówką

 

Do słoika miodu (250g), najlepiej lipowego, akacjowego lub spadziowego w formie płynnej dodać 1 buteleczkę (50ml) soku z jeżówki (dostępny

w sklepach zielarskich i w aptece) oraz 3-5 łyżek zmielonego pyłku kwiatowego. Całość staranie wymieszać, odstawić na 7-10 dni, tak aby połączyły się wszystkie składniki. Przechowywać w lodówce, przed zastosowaniem miód dobrze wymieszać, dorośli stosować po 1 łyżeczce 3-4 razy dziennie, dzieci po pół łyżeczki 2 razy dziennie. Miodowa kuracja powinna trwać 10 dni.

 

Jeżówka purpurowa

"Wszystkie łąki i pastwiska, wszystkie góry i pagórki są aptekami." ~Paracelsus