Zielepedia.pl to strona o ziołach. Ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpi konsultacji lekarskiej.

Kontakt: info@zielepedia.pl

Informacje o stronie

 

 

 

Opis podbiału:

 

Podbiał pospolity, boże liczko, ośla stopa, Tussilago farfara, to roślina kwitnąca w marcu, początkowo wypuszczająca pędy kwiatowe, okryte łuskowatymi liśćmi. Kwiaty podbiału są żółte, zebrane w koszyczki, po przekwitnięciu pozostaje puch (owocostan podobny jest wtedy do mniszka). Po przekwitnięciu kwiatów ukazują się liście osadzone na długich ogonkach. Liście podbiału mają kształt sercowaty, górna strona liścia jest ciemnozielona, a dolna biało szara, z włoskami przypominającymi pajęczynę. Podbiał sięga do 30 cm wysokości.

 

Występowanie i uprawa podbiału:

 

Podbiał rośnie najczęściej na brzegach wód, łąkach, polach i przydrożach. Rośnie najczęściej w wilgotnych glebach gliniastych, na łąkach, nad brzegami wód, w wilgotnych zaroślach, w lesie, na żwirowiskach, obsuwiskach, klifach nadmorskich, w starych kamieniołomach i cegielniach.

Można hodować go w ogrodzie, rozmnażając przez podział pędów podziemnych. Pędy kroi się na kawałki, zostawiając korzonki. Podbiał nie ma specjalnych wymagań glebowych, jest rośliną wieloletnią. Kwitnie od marca do kwietnia.

 

Liście zbieramy od wiosny do momentu pojawienia się na nich rdzy. Najlepiej zbierać liście w dni bezdeszczowe. Ścinamy je bez ogonków, rozkładamy pojedynczą warstwą i suszymy w temperaturze pokojowej lub podwyższonej do 40 stopni. Po wysuszeniu oczyszczamy odrzucając sczerniałe i rdzawe liście. Przechowujemy w szczelnie zamkniętych pojemnikach, w suchym miejscu. Kwiaty zbieramy zaraz po zakwitnięciu, rano. Ścinamy same koszyczki kwiatowe i suszymy w podwyższonej temperaturze. Po wysuszeniu odrzucamy koszyczki przekwitłe z puchem. Przechowujemy szczelnie zamknięte w suchym miejscu.

 

UWAGA: 

Niedoświadczeni zbieracze często mylą podbiał z lepiężnikiem, który jest rośliną zdecydowanie wyższą, ma większe liście i kwiaty barwy brunatno różowej. Ale najłatwiej i najpewniej możemy rozróżnić I te dwie rośliny, jeśli przetniemy ogonek świeżego liścia: u podbiału na

przekroju widać wiązki sitowo-naczyniowe wyraźnie ułożone w kształcie podkowy, podczas gdy u lepiężnika wiązki te są bezładnie

porozrzucane.

 

Właściwości podbiału:

 

Substancje czynne: liść podbiału zawiera dużo śluzu, a ponadto olejek eteryczny, flawonoidy, gorycze, garbniki, kwasy organiczne i mikroelementy (przede wszystkim cynk i mangan). W kwiatach wykryto liczne związki flawonoidowe (m.in. rutynę i hiperozyd), olejek eteryczny, śluzy, gorycze, garbniki, kwasy wielofenolowe (m.in. kawowy), karoteny i związki cukrowe.

Ponadto podbiał zawiera taniny, karotenoidy, witaminę C.

Więcej o substancjach czynnych w ziołach.

 

Podbiał ma działanie wykrztuśne, osłaniające, rozkurczające, łagodzące napady kaszlu. Stosowany jest w schorzeniach dróg oskrzelowych (nieżyt oskrzeli i gardła, astma). Można go również stosować w chorobach nerek i pęcherza oraz bolesnych miesiączkach.

 

Napar z kwiatów: łyżkę kwiatów podbiału zalewamy szklanką wrzątku i parzymy 10min pod przykryciem. Pijemy po odcedzeniu 2-3 razy dziennie po szklance.

 

Napar z liści: łyżkę liści zalać szklanką wrzątku i parzyć 10min pod przykryciem. Po odcedzeniu pijemy 2-3 razy dziennie po szklance.

 

Wykorzystanie podbiału w kuchni:

 

Liście podbiału mają śluzowaty, lekko gorzkawy smak. Całkiem młode można spożywać na surowo - można je dodawać do sałatek, posypywać nimi zupy przed podaniem. Starsze liście są twardsze, dlatego też zaleca się jedzenie ich po ugotowaniu. W smaku przypominają karczochy. Dobrze łączą się w sałatce z pomidorami. Sparzone liście podbiału można wykorzystać do zawijania farszu mięsnego (jak gołąbki). Koszyczki kwiatowe podbiału można dodawać do deserów. Mają ciekawy smak i barwę. Podsmażone na maśle można podawać jako przystawkę.

"Wszystkie łąki i pastwiska, wszystkie góry i pagórki są aptekami." ~Paracelsus

podbiał, zioła lecznicze

Podbiał